پث‌وایز

رایانه‌ها چگونه کار می‌کننددرس ۵ از ۱۲

کد ماشین: بازنمایی برنامه‌ها در قالب اعداد

مسیر تبدیل یک خط کد را دنبال کنید؛ از ترجمه توسط کامپایلر به دستورالعمل‌های ساده تا تبدیل به مقادیر عددی خامی که پردازنده مستقیماً از حافظه می‌خواند.

چیزی که از این درس می‌بری

  • پردازنده دارای یک مجموعه‌دستورالعمل مشخص از گام‌های اولیه است: بارگذاری، ذخیره، جمع، مقایسه و پرش.
  • زبان اسمبلی این دستورات را با نام‌های خوانا بیان می‌کند؛ دستور LOAD R1, [20] محتوای نشانی ۲۰ را به ثبات R1 انتقال می‌دهد.
  • عبارت c = a + b به دستورات LOAD، LOAD، ADD و STORE ترجمه می‌شود و هر دستور در قالب چند بایت کد ماشین ثبت می‌گردد.
فهرست این درس۶
  1. پردازنده تنها مجموعه‌ای ثابت از دستورالعمل‌های ساده را می‌شناسد
  2. زبان اسمبلی (Assembly Language)
  3. دو رویکرد برای تبدیل کدهای منبع به کد ماشین
  4. کد ماشین منحصراً با یک نوع معماری تراشه سازگار است
  5. نکات کلیدی برای یادآوری
  6. مرور این درس

۰۱فهرست فرامین

پردازنده تنها مجموعه‌ای ثابت از دستورالعمل‌های ساده را می‌شناسد

پردازنده نمی‌تواند کارهایی مانند «ارسال ایمیل» یا حتی عبارت «c = a + b» را در قالب یک گام واحد به انجام برساند؛ بلکه صرفاً فهرستی محدود از دستورالعمل‌های (Instructions) اولیه را درک می‌کند: بارگذاری داده از حافظه در ثبات، ذخیرهٔ محتوای ثبات در حافظه، جمع، تفریق، مقایسه و پرش به دستورالعملی دیگر. به این فهرست، مجموعه‌دستورالعمل (Instruction Set) آن پردازنده گفته می‌شود. بیشتر رایانه‌های شخصی از معماری x86-64 و گوشی‌های هوشمند و مک‌های جدیدتر از معماری ARM بهره می‌برند. پردازندهٔ آموزشی ما تنها چهار دستور LOAD، ADD، STORE و JUMP را شامل می‌شود.

تمام عملکردهای یک نرم‌افزار، از ترسیم یک دکمه بر صفحه تا پخش یک قطعه موسیقی، از پیوند خوردن میلیون‌ها گام ریز این‌چنینی شکل می‌گیرد.

زبان اسمبلی (Assembly Language)

اسم · برنامه‌نویسی

روشی خوانا برای نگارش دستورالعمل‌های پردازنده به‌صورت سطر به سطر، که در آن به‌جای کدهای عددی خام از نام‌های اختصاری معنادار استفاده می‌شود. هر سطر اسمبلی دقیقاً با یک دستور در کد ماشین (Machine Code)، یعنی همان عددی که پردازنده می‌خواند، برابری می‌کند. استفاده از قلاب یا کروشه نماد «نشانی حافظه» است.

دستور LOAD R1, [20] بدین معناست: دادهٔ مستقر در نشانی ۲۰ حافظه را درون ثبات R1 کپی کن. در مقابل، دستور STORE R3, [22] برعکس عمل می‌کند: محتوای ثبات R3 را در نشانی ۲۲ حافظه بنویس.

خودت رو امتحان کنسؤال ۱ از ۵

در پردازندهٔ آموزشی ما، دستور LOAD R1, [20] چه عملیاتی انجام می‌دهد؟

  1. عدد ۲۰ را مستقیماً درون ثبات R1 قرار می‌دهد
  2. محتوای ذخیره‌شده در نشانی ۲۰ حافظه را درون ثبات R1 کپی می‌کند
  3. محتوای ثبات R1 را درون نشانی ۲۰ حافظه ذخیره می‌کند
  4. به دستورالعمل شمارهٔ ۲۰ پرش می‌کند
جواب رو ببین

محتوای ذخیره‌شده در نشانی ۲۰ حافظه را درون ثبات R1 کپی می‌کند

کاملاً درست است. کروشه نشان‌دهندهٔ «نشانی حافظه» است؛ بنابراین دادهٔ ذخیره‌شده در نشانی ۲۰ (که در مثال ما عدد ۷ است) خوانده شده و در R1 قرار می‌گیرد.

مثال

c = a + b        ; a = [20], b = [21], c = [22]

LOAD  R1, [20]   ; R1 = 7
LOAD  R2, [21]   ; R2 = 5
ADD   R3, R1, R2 ; R3 = 12
STORE R3, [22]   ; address 22 = 12

خروجی

نشانی ۲۲ حافظه اکنون مقدار ۱۲ را در خود دارد

یک سطر کد به چهار دستورالعمل شکسته شد: انتقال دو مقدار به ثبات‌ها، جمع بستن آنها و بازگرداندن حاصل به حافظه. یک برنامهٔ نرم‌افزاری کامل از میلیون‌ها دستورالعمل این‌چنینی پدید آمده است.

خودت رو امتحان کنسؤال ۲ از ۵

دستورالعمل‌های پردازندهٔ فرضی برای محاسبهٔ c = a + b را به ترتیبی که باید اجرا شوند مرتب کنید. ابتدا متغیر a (نشانی ۲۰) و سپس b (نشانی ۲۱) بارگذاری شود.

جواب رو ببین
LOAD R1, [20]
LOAD R2, [21]
ADD R3, R1, R2
STORE R3, [22]

قدم‌به‌قدم ببین

  1. یک سطر کد برنامه‌نویسی
    ۱/۴یک سطر کد برنامه‌نویسی

    یک سطر کد در کادر: متغیرهای a و b را جمع کن و حاصل را در c نگه دار. این شیوه‌ای است که انسان برنامه را می‌نویسد، اما پردازنده در این شکل قادر به خواندن آن نیست.

  2. کامپایل به چهار دستورالعمل مجزا
    ۲/۴کامپایل به چهار دستورالعمل مجزا

    پیکان با برچسب compile به چهار دستورالعمل زیر هم منتهی می‌شود: LOAD R1,[20]، سپس LOAD R2,[21]، سپس ADD R3,R1,R2 و سرانجام STORE R3,[22]. کامپایلر یک خط کد را به گام‌های قابل‌فهم برای پردازنده تفکیک کرده است.

  3. تبدیل هر دستورالعمل به چهار بایت
    ۳/۴تبدیل هر دستورالعمل به چهار بایت

    هر دستورالعمل به بایت‌های متناظر در مبنای شانزده‌شانزدهی (هگز) تبدیل می‌شود: ابتدا کد عملیات (LOAD = 01، ADD = 02، STORE = 03)، سپس مشخصات ثبات‌ها و نشانی مورد استفاده. دستور LOAD R1,[20] به 01 01 14 00 تبدیل می‌شود، زیرا ۲۰ در مبنای هگز برابر با 14 است. این کدها برای پردازندهٔ آموزشی ما طراحی شده‌اند؛ تراشه‌های واقعی از کدهای دیگری استفاده می‌کنند اما اساس کار کاملاً مشابه است.

  4. استقرار برنامه و داده در یک حافظهٔ واحد
    ۴/۴استقرار برنامه و داده در یک حافظهٔ واحد

    نواری از خانه‌های شماره‌گذاری‌شدهٔ حافظه: نشانی‌های ۰ تا ۱۵ حامل ۱۶ بایت کد برنامه هستند (هر دستور چهار بایت). با فاصله‌ای اندک، نشانی ۲۰ مقدار ۷ و نشانی ۲۱ مقدار ۵ را در خود دارند و محتوای نشانی ۲۲ هنوز نامشخص است. برنامه و داده‌ها دوشادوش یکدیگر در قالب اعداد در حافظه جای گرفته و منتظر پردازش هستند.

خودت رو امتحان کنسؤال ۳ از ۵

دستورالعمل‌های برنامه در نوعی حافظهٔ ویژه و کاملاً جدا از داده‌های پردازشی نگهداری می‌شوند.

  1. درست
  2. نادرست
جواب رو ببین

نادرست

نادرست است. همان‌طور که نوار حافظه نشان داد، هم دستورالعمل‌ها و هم داده‌ها صرفاً بایت‌هایی در همان حافظهٔ رم مشترک هستند: نشانی‌های ۰ تا ۱۵ کد برنامه را در بر دارند و نشانی‌های ۲۰ تا ۲۲ حامل متغیرهای a، b و c هستند. این همان اصل بنیادین برنامهٔ ذخیره‌شده از درس نخست است.

دو رویکرد برای تبدیل کدهای منبع به کد ماشین

کامپایلر (Compiler)

کل برنامه را پیش از اجرا به کد ماشین ترجمه می‌کند و فایلی اجرایی پدید می‌آورد. زبان‌هایی نظیر C، Go و Rust معمولاً از این شیوه بهره می‌برند. اجرای بعدی برنامه بسیار پرسرعت خواهد بود زیرا ترجمه پیشاپیش انجام گرفته است.

مفسر (Interpreter)

برنامه‌ای که کد منبع را سطر به سطر می‌خواند و هم‌زمان با خواندن به اجرا درمی‌آورد، بدون آنکه فایل کد ماشین مستقلی تولید کند. نسخهٔ استاندارد پایتون بدین شیوه عمل می‌کند. خودِ مفسر برنامه‌ای به زبان ماشین است که روی پردازنده اجرا می‌شود.

خودت رو امتحان کنسؤال ۴ از ۵

نگار برنامهٔ خود به زبان C را کامپایل می‌کند. خروجی کامپایلر چه خواهد بود؟

  1. نسخه‌ای فشرده‌تر از همان کدهای C
  2. کد ماشین متناسب با یک مجموعه‌دستورالعمل معین
  3. فهرستی از متغیرهای برنامه و مقادیر آنها
  4. کدهای پایتون که پردازنده بتواند مستقیماً بخواند
جواب رو ببین

کد ماشین متناسب با یک مجموعه‌دستورالعمل معین

کاملاً درست است. وظیفهٔ کامپایلر تبدیل کد منبع به کد ماشین است؛ یعنی کدهای عددی متناسب با یک مجموعه‌دستورالعمل خاص مانند x86-64 یا ARM.

۰۴دلیل وجود نسخه‌های نصبی جداگانه

کد ماشین منحصراً با یک نوع معماری تراشه سازگار است

یک کد عددی یکسان در مجموعه‌دستورالعمل‌های گوناگون معانی متفاوتی دارد. کد ماشینی که برای معماری x86-64 تدوین شده، برای یک پردازندهٔ ARM کاملاً نامفهوم و غیرقابل‌اجراست و برعکس. به همین دلیل برخی نرم‌افزارها لینک‌های دانلود مجزایی برای نسخه‌های ARM و x86 ارائه می‌دهند و برای اجرای یکی روی دیگری، وجود یک لایهٔ ترجمه (مانند Rosetta 2 در رایانه‌های مک جدید اپل) الزامی است.

در پردازندهٔ فرضی ما، بایت 02 بیانگر دستور ADD است؛ در حالی که در تراشه‌ای دیگر، بایت 02 ممکن است به عملیاتی کاملاً متفاوت اشاره کند. بایت‌ها تنها برای همان معماری خاصی که برایش طراحی شده‌اند معنادار هستند.

خودت رو امتحان کنسؤال ۵ از ۵

چرا برنامه‌ای که برای رایانهٔ شخصی با معماری x86-64 کامپایل شده مستقیماً روی یک گوشی هوشمند ARM اجرا نمی‌شود؟

  1. صفحهٔ نمایشگر گوشی برای اجرای آن بیش از حد کوچک است
  2. پردازنده‌های ARM قادر به اجرای برنامه‌های کامپایل‌شده نیستند و صرفاً پایتون را اجرا می‌کنند
  3. کد ماشین آن بر پایهٔ مجموعه‌دستورالعمل متفاوتی است و این اعداد برای تراشهٔ گوشی مفهوم دیگری دارند
  4. حافظهٔ ذخیره‌سازی گوشی از رایانهٔ شخصی کمتر است
جواب رو ببین

کد ماشین آن بر پایهٔ مجموعه‌دستورالعمل متفاوتی است و این اعداد برای تراشهٔ گوشی مفهوم دیگری دارند

کاملاً درست است. فایل برنامه دربردارندهٔ کدهای عددی منطبق بر x86-64 است. تراشهٔ ARM همان اعداد را به‌گونه‌ای دیگر تفسیر می‌کند؛ ازاین‌رو به نسخه‌ای اختصاصی کامپایل‌شده برای ARM یا یک لایهٔ ترجمه نیاز است.

نکات کلیدی برای یادآوری

  • پردازنده هرگز کدهای پایتون یا جاوااسکریپت را مستقیماً مشاهده نمی‌کند؛ به هر زبانی که برنامه‌نویسی کنید، در نهایت تنها کد ماشین اجرا می‌شود.
  • یک سطر کد ممکن است به چندین دستورالعمل پردازنده تجزیه شود؛ یک نرم‌افزار کامل حاصل میلیون‌ها گام از این دست است.
  • دستورالعمل‌ها و داده‌ها هر دو صرفاً بایت‌هایی در یک فضای حافظهٔ مشترک هستند.
  • کد ماشین مقید به یک مجموعه‌دستورالعمل خاص است؛ به همین سبب برنامه‌ها به‌طور جداگانه برای معماری‌های x86 و ARM کامپایل می‌شوند.

۰۶جمع‌بندی

مرور این درس

  • پردازنده دارای یک مجموعه‌دستورالعمل مشخص از گام‌های اولیه است: بارگذاری، ذخیره، جمع، مقایسه و پرش.
  • زبان اسمبلی این دستورات را با نام‌های خوانا بیان می‌کند؛ دستور LOAD R1, [20] محتوای نشانی ۲۰ را به ثبات R1 انتقال می‌دهد.
  • عبارت c = a + b به دستورات LOAD، LOAD، ADD و STORE ترجمه می‌شود و هر دستور در قالب چند بایت کد ماشین ثبت می‌گردد.
  • کامپایلر کد را پیش از اجرا به کد ماشین ترجمه می‌کند؛ در حالی که مفسر کدها را هم‌زمان با خواندن به اجرا درمی‌آورد.
  • کدهای برنامه و داده‌ها دوشادوش هم به‌صورت اعداد در حافظه ذخیره می‌شوند و هر کد ماشین منحصراً برای معماری تراشهٔ مقصد معنادار است.

به سبک خودت یادش بگیر.

توی اپ از یادآی بخواه این درس رو ساده‌تر توضیح بده، از زندگی خودت مثال بزنه یا عمیق‌تر بره. بعد یه مسیر کامل دور هدف خودت بساز.

Cafe Bazaar Myket توی اپ شخصی‌سازیش کن