آیا اضافه کردن یه جاده میتونه سفر همه رو کندتر کنه؟
یه شهر رو تصور کن با یه معما. چهار هزار راننده هر صبح از خونه میرن سر کار. بعد شهردار یه میانبر رایگان میسازه و یههو سفر همه کندتر میشه.
جواب کوتاه
آره. توی یه مثال کلاسیک از سال ۱۹۶۸ (پارادوکس برس)، ۴۰۰۰ راننده بین دو مسیر تقسیم میشن و سفر هرکدوم ۶۵ دقیقه طول میکشه. با یه پل رایگان بین دو جاده، همه به میانبر میرن و هر دو جادهی باریک شلوغ میشه: میانگین سفر میشه ۸۰ دقیقه و هیچ رانندهای با برگشتن به مسیر قبلی وضعش بهتر نمیشه.

دو مسیر، هر کدوم با یه جادهی باریک
دو مسیر هست. هرکدوم یه جادهی باریک داره که با ماشینهای بیشتر کندتر میشه (به ازای هر صد ماشین، یه دقیقه بیشتر) و یه بزرگراه عریض که همیشه ۴۵ دقیقه طول میکشه.
رانندگان مساوی تقسیم میشن
رانندگان مساوی تقسیم میشن، دو هزار تا از هر طرف. جادهی باریک ۲۰ دقیقه طول میکشه و بزرگراه ۴۵ دقیقه. سفر همه ۶۵ دقیقهست.
شهردار یه پل رایگان باز میکنه
حالا شهردار بین دو جاده یه پل باز میکنه. رد شدن ازش هیچ زمانی نمیبره. شبیه یه هدیه به نظر میرسه.
همه میانبر رو انتخاب میکنن
هر راننده یه جوری فکر میکنه: جادهی باریک، پل، جادهی باریک دیگه. از بزرگراه عریض بهتره. پس همه همین کار رو میکنن و هر دو جادهی باریک پر از چهار هزار ماشین میشه.
همه کندتر میشن و هیچکس نمیتونه درستش کنه
چهل دقیقه برای هر جادهی باریک. در مجموع هشتاد دقیقه. همه پانزده دقیقه بدتر شدن و هیچ رانندهای نمیتونه تنهایی درستش کنه، چون برگشتن به یه بزرگراه عریض هشتاد و پنج دقیقه براش آب میخوره.
پارادوکس برس
این پارادوکس برسه که سال ۱۹۶۸ توضیح داده شد. بعضی شهرها جادهها رو بستن و دیدن ترافیک همون مونده یا حتی بهتر شده. جادهی بیشتر همیشه سریعتر نیست.