وقتی همه‌ی رانندگان دنبال یه مسیریاب برن چی می‌شه؟
مسیریابت همین الان گفت جاده‌ی ب رو برو. به همه‌ی بقیه هم همین رو گفته.
جواب کوتاه
توی یه مدل ساده با دو جاده، اگه هر راننده همون جاده‌ای رو بره که مسیریاب همین الان سریع‌تر می‌گه، جمعیت بین دو جاده نوسان می‌کنه: یه بار یکی شلوغ می‌شه، بار بعد اون یکی. میانگین سفر خیلی طولانی‌تر از حالتیه که رانندگان بین جاده‌ها تقسیم شده باشن؛ برای همین بهترین جاده برای همه الزاماً بهترین جاده برای تو نیست.
دو جاده، سه هزار راننده
دو جاده و سه هزار راننده. جاده‌ی الف خالی ده دقیقه طول می‌کشه و جاده‌ی ب خالی بیست دقیقه. با رسیدن ماشین‌ها هر دو کندتر می‌شن.
مسیریاب می‌گه جاده‌ی الف
مسیریاب‌ها می‌گن جاده‌ی الف سریع‌تره، پس همه همونو می‌رن. جاده‌ی الف پر می‌شه و سفر می‌شه شصت دقیقه.
حالا مسیریاب می‌گه جاده‌ی ب
حالا مسیریاب‌ها می‌گن جاده‌ی ب سریع‌تره، فقط بیست دقیقه. همه عوض می‌کنن. جاده‌ی ب پر می‌شه و می‌شه سی‌وپنج دقیقه، و جاده‌ی الف دوباره خالیه.
یه بار این‌طرف، یه بار اون‌طرف
این‌ور و اون‌ور، دوباره و دوباره. هر راننده دقیقاً همون کاری رو کرده که مسیریاب پیشنهاد داد و ترافیک فقط از یه جاده به جاده‌ی دیگه می‌ره.
یه تقسیم بهتر
اگه رانندگان تقسیم می‌شدن، حدود یازده‌صد‌وپنجاه نفر توی جاده‌ی الف و بقیه توی ب، هر دو جاده بیست‌ونه دقیقه طول می‌کشید. بهتر از نوسان که میانگینش حدود چهل‌وهفت دقیقه‌ست.
بهترین برای همه در برابر بهترین برای تو
بهترین جاده برای همه همیشه بهترین جاده برای تو نیست.