پرامپت‌نویسی برای هوش مصنوعی (Prompt Engineering)

دستیار هوش مصنوعی متن رو ادامه می‌ده، ذهنت رو نمی‌خونه. ببین چرا دقیقاً همون کلمه‌هایی که تایپ می‌کنی جواب رو تعیین می‌کنن، و از همین‌جا شروع کن منظورت رو تو پرامپت بنویسی.

مدل دو تا چیز می‌دونه: چیزی که تو تمرین دیده و چیزی که تو همین گفت‌وگو هست. ببین پنجره‌ی کانتکست چیه، چرا باید خود مطلب رو بهش بدی، و تاریخ قطع اطلاعات آموزشی (Knowledge Cutoff Date) برای سؤال‌های جدید یعنی چی.

جواب روان با جواب درست یکی نیست. ببین چرا مدل‌ها واقعیت می‌سازن، و چهار جایی که خطرش از همه بیشتره رو بشناس: منبع و نقل‌قول، عدد دقیق، اطلاعات خاص و کم‌یاب، و اتفاق‌های جدید.

یه اسکلت ساده یه درخواست مبهم رو تبدیل می‌کنه به پرامپتی که کار می‌کنه. چهار تکه رو بشناس، ببین هر کدوم واقعاً چی‌کار می‌کنه، و وقتی جواب ناامیدت کرد بفهم کدومش جا افتاده.

صفت‌هایی مثل «صمیمی» و «حرفه‌ای» برای هر کسی یه معنی داره. ببین چطور با مثال، توصیف مخاطب و یه لحن مشخص جواب رو هدایت کنی.

محدودیت‌هایی بذار که جواب رو شکل بدن، بذار دستیار قبل از شروع ازت سؤال کنه، و جواب ضعیف رو به‌جای از اول شروع کردن، با بازخورد مشخص بهتر کن.

یه درخواست غول‌آسا یه جواب سطحی می‌گیره. ببین چطور اول نقشه بخوای، تو هر پرامپت فقط یه کار بدی، و هر تکه رو قبل از ساختن تکه‌ی بعدی چک کنی.

ازش استدلال، فرض‌ها و میزان اطمینان بخواه تا ببینی جواب کجاش ممکنه غلط باشه. بعد چیزهای مهم رو تو منبع اصلی راستی‌آزمایی کن، و به منبعی که خودت بازش نکردی اعتماد نکن.

یه متن طولانی رو تبدیل کن به چیزی که به کارت بیاد: خلاصه‌ای که برای یه هدف نوشته شده، جدولی از اطلاعات، نقل‌قول دقیقی که بتونی تأییدش کنی، و لیست چیزهایی که متن نگفته.

بهترین شکل نوشتن با دستیار اینه که قلم دست خودت بمونه: پیش‌نویس، بعد نقد، بعد بازنویسی خودت. ببین چطور به‌جای یه متن جایگزین، تشخیص بخوای و صدای خودت رو نگه داری.

دستیار رو تبدیل کن به یه معلم خصوصی: توضیحی که دقیقاً به سطح خودت بخوره، یه آزمون که سؤال‌ها رو یکی‌یکی ازت بپرسه، و راهی برای پیدا کردن حفره‌ی فهمت، قبل از این‌که امتحان پیداش کنه.

پرامپت‌هایی که جواب دادن رو تبدیل کن به قالب قابل‌استفاده‌ی دوباره، تصمیم بگیر چی رو تو چت می‌چسبونی و چی رو نه، و کل دوره رو روی یه کار واقعی کنار هم بذار.