فلسفه برای زندگی روزمره (Everyday Philosophy)

یه کلمه‌ی بزرگ مثل «منصفانه» یا «موفقیت» رو همون‌جوری محک بزن که سقراط می‌زد: تعریف بخواه، یه موردی پیدا کن که خرابش کنه، و درستش کن. یاد بگیر یه ایده رو زیر سؤال ببری بدون اینکه به آدمش حمله کنی.

هر استدلالی رو به مقدمه‌ها و نتیجه‌ش تجزیه کن، مقدمه‌ای رو که کسی بلند نگفته پیدا کن، و ببین نتیجه واقعاً ازش درمیاد یا نه.

شیش تا از اشتباه‌های استدلالی رو که بیشتر از همه می‌بینی، تو حرف بقیه و تو حرف خودت، بشناس و جوابشون رو بده بدون اینکه گفت‌وگو رو مسابقه کنی.

یه نگرانی رو به «دست منه» و «دست من نیست» تقسیم کن، قضاوتی رو که واقعاً ناراحتت می‌کنه پیدا کن، و دوتا عادت رواقی رو روی یه روز بد معمولی به کار ببر.

خواسته‌هات رو همون‌جوری دسته‌بندی کن که اپیکور می‌کرد، لذتی که می‌مونه رو از لذتی که بعداً گرون درمیاد جدا کن، و استدلال معروفش رو بفهم که چرا از مرگ نباید ترسید.

با ایده‌ی ارسطو که فضیلت حد وسط بین زیادی و کمیه، یه واکنش واقعی رو بسنج، و برنامه بریز که یه خصلتی رو که می‌خوای، عادت به عادت در خودت بسازی.

یاد می‌گیری بنتام و میل چطور درست و غلط رو با پیامدها می‌سنجیدن، چطور همه‌ی کسایی که تحت تأثیرن رو حساب کنی، و این طرز فکر کجا به مشکل می‌خوره.

با دو تا محک کانت، «اگه همه این کار رو بکنن چی؟» و «دارم از این آدم ابزار می‌سازم؟»، یه کار رو با اصلش بسنجی نه با سودش، و بدونی نظر کانت کجا زیادی خشک می‌شه.

پیامد، وظیفه و منش رو با هم روی دوراهی‌های واقعی به کار بندازی: ببینی کجا موافقن، وقتی موافق نیستن گره‌ی اصلی رو پیدا کنی، و دنبال یه گزینه‌ی سوم بهتر بگردی.

سه جواب اصلی به معمای اختیار (جبرگرایی، اختیار مطلق و سازگارگرایی) رو از هم تشخیص بدی، جبرگرایی رو با تقدیرگرایی قاطی نکنی، و از این بحث وقتی خودت و بقیه رو قضاوت می‌کنی استفاده کنی.

با ایده‌ی «سوءنیت» سارتر و «پوچی» کامو تشخیص بدی کی داری از انتخاب‌های خودت فرار می‌کنی، و وقتی کسی جوابی دستت نمی‌ده درباره‌ی معنا فکر کنی.

همراه نازنین می‌شی که کل دوره رو به چهارتا اصل کاربردی تبدیل می‌کنه، و بعد با همون قدم‌ها چندتا اصل برای خودت می‌نویسی، محک می‌زنی و نگهشون می‌داری.