اسلایدهایی که کمک می‌کنن (Presentation Slides)
اسلایدهایی می‌سازی که حرفت رو نشون بدن نه اینکه تکرارش کنن: هر اسلاید یه ایده، بزرگ و ساده، و خودت اصل ماجرایی.
هر اسلاید یه ایده، به شکل یه جمله
تیتر برچسبی
بالاش نوشته «وضعیت»، زیرش شش تا بولت. مخاطب باید خودش بفهمه اسلاید چی می‌خواد بگه، اونم وقتی تو داری حرف می‌زنی.
تیتر جمله‌ای
بالاش نوشته «دو نفر یه گزارش رو دوبار ساختن»، زیرش یه تصویر یا یه عدد. حرف اصلی قبل از اینکه تو چیزی بگی روی صفحه‌ست، و هر اسلاید یه ایده رو می‌بره.
خودت رو امتحان کن
سارا چه تیتری روی اسلاید گزارش تکراری بذاره؟
- وضعیت
- به‌روزرسانی گزارش
- دو نفر یه گزارش رو دوبار ساختن
- اسلاید ۳
جواب رو ببین
دو نفر یه گزارش رو دوبار ساختن
آره. تیتر جمله‌ای حرف اصلی رو می‌گه، پس هر کی یه نگاه بندازه همون لحظه می‌گیره.
اصل افزونگی (Redundancy Principle)
از پژوهش‌های ریچارد مایر (Richard Mayer) درباره‌ی یادگیری چندرسانه‌ای: آدم‌ها معمولاً وقتی همون کلمه‌ها هم‌زمان روی صفحه‌ان و بلند خونده می‌شن، کمتر یاد می‌گیرن تا وقتی یه تصویر می‌بینن و کلمه‌ها رو می‌شنون. خوندن و شنیدن یه متن یکسان به‌جای کمک به هم، سر توجه رقابت می‌کنن. پس یه پاراگراف روی صفحه که بلند خونده بشه، معمولاً بدترین حالت هر دوئه.
بهتر: یه نمودار ساده از ساعت‌های هدررفته، وقتی سارا توضیحش می‌ده. بدتر: یه پاراگراف درباره‌ی ساعت‌های هدررفته که سارا کلمه‌به‌کلمه می‌خونه.
خودت رو امتحان کن
- روی اسلاید سارا یه پاراگراف ۶۰ کلمه‌ای درباره‌ی دوباره‌کاری هست. کلمه‌به‌کلمه بلند می‌خونتش.
- روی اسلاید سارا یه نمودار میله‌ای هست: ۱۶ ساعت روی یه گزارش، میله‌ی تکراری قرمز. با زبون خودش توضیحش می‌ده.
مخاطب کدوم نسخه رو احتمالاً بهتر می‌فهمه و یادش می‌مونه، و چرا؟
- اولی، چون مخاطب پیام رو دو بار می‌گیره
- دومی، چون تصویر به‌اضافه‌ی حرف زدن بهتر از یه متن یکسانه که هم‌زمان روی صفحه‌ست و خونده می‌شه
- اولی، چون کلمه‌ی نوشته دقیق‌تر از نموداره
- هیچ فرقی ندارن، چون اطلاعاتشون یکیه
جواب رو ببین
دومی، چون تصویر به‌اضافه‌ی حرف زدن بهتر از یه متن یکسانه که هم‌زمان روی صفحه‌ست و خونده می‌شه
درسته. این همون اصل افزونگیه. با پاراگراف، مردم جلوتر از تو می‌خونن و دیگه گوش نمی‌دن؛ با نمودار، چشم و گوش با هم کار می‌کنن.
از ردیف آخر هم خونده بشه
- متن درشت. یه راهنمای رایج اینه که متن اصلی تقریباً ۲۴ پوینت یا بیشتر باشه و تیترها درشت‌تر.
- کنتراست بالا. متن تیره روی زمینه‌ی روشن یا برعکس؛ هیچ‌وقت خاکستری روی خاکستری، هیچ‌وقت متن روی یه عکس شلوغ.
- فونت کم. یکی، نهایتاً دو تا. یکدستی باعث می‌شه مردم محتوا رو بخونن، نه طراحی رو.
- یه عدد، برجسته. تو نمودار، میله‌ای که مهمه رو رنگی کن و بقیه رو خاکستری کن یا حذف کن.
- امتحانش کن. برو ته سالن وایسا، یا اسلاید رو روی گوشی نگاه کن. اگه تو چشمات رو ریز کنی، اونا هم می‌کنن.
قبل: «وضعیت برنامه‌ریزی»
• روند فعلی به رشته‌ایمیل‌های پراکنده متکیه
• ممکنه بعضی کارها بین اعضا تکرار بشن
• دید به حجم کار محدوده
• در نتیجه گاهی ضرب‌الاجل‌ها از دست می‌رن
• یه جلسه‌ی مشترک شاید کمک کنه
• پیشنهاد: آزمایش یه جلسه‌ی برنامه‌ریزی هفتگی
بعد: «دو نفر یه گزارش رو دوبار ساختن»
[نمودار میله‌ای: سارا ۸ ساعت | امید ۸ ساعت <- برجسته]قبل: ۶ بولت، حدود ۴۰ کلمه، تیتری که حرفی نمی‌زنه.
بعد: ۱ جمله، ۱ نمودار، ۱ عدد برجسته.
پنج بولت دیگه می‌رن تو حرف‌های سارا.هیچی از دست نمی‌ره. بولت‌ها می‌شن حرف‌هایی که سارا می‌زنه؛ اسلاید فقط چیزی رو نگه می‌داره که چشم بهتر از گوش می‌گیره.
خودت رو امتحان کن
به اسلاید کمک می‌کنه یا خرابش می‌کنه؟
- متن درشت با کنتراست قوی
- هشت تا بولت، هر کدوم بیست کلمه
- یه عدد برجسته تو یه نمودار ساده
- پشت کردن به جمع و بلند خوندن صفحه
- تیتری که حرف اصلی رو به شکل جمله می‌گه
- انیمیشن‌های چرخون که سرزنده به نظر بیاد
جواب رو ببین
کمک می‌کنه: متن درشت با کنتراست قوی, یه عدد برجسته تو یه نمودار ساده, تیتری که حرف اصلی رو به شکل جمله می‌گه
خرابش می‌کنه: هشت تا بولت، هر کدوم بیست کلمه, پشت کردن به جمع و بلند خوندن صفحه, انیمیشن‌های چرخون که سرزنده به نظر بیاد
خودت اصل ماجرایی
با جمع حرف بزن، نه با صفحه
طوری وایسا که رو به جمع باشی و بتونی یه نگاه به لپ‌تاپت بندازی، نه اینکه از روی شونه‌ت برگردی سمت صفحه. یه ثانیه به اسلاید نگاه کن، بعد برگرد و با آدم‌ها حرف بزن. وقتی می‌خوای همه‌ی چشم‌ها روی خودت باشه، برای یه قصه یا دعوت به اقدامت، صفحه رو سیاه کن: تو حالت نمایش خیلی از برنامه‌ها، از جمله PowerPoint، زدن کلید B این کار رو می‌کنه و دوباره زدنش اسلاید رو برمی‌گردونه.
سارا برای قصه‌ی ۴۵ ثانیه‌ایش صفحه رو سیاه می‌کنه و بعد برای نمودار برش می‌گردونه.
خودت رو امتحان کن
یه صحبت ۵ دقیقه‌ای دقیقاً پنج تا اسلاید لازم داره، هر دقیقه یکی.
جواب رو ببین
نادرست
غلطه. حدوداً هر دقیقه یه اسلاید فقط یه قاعده‌ی سرانگشتی تقریبیه. چیزی که مهمه زمان برای هر ایده‌ست: صحبت سارا ممکنه با سه تا اسلاید و یه صفحه‌ی سیاه اجرا بشه، و هیچ اشکالی نداره.
خودت رو امتحان کن
دو دقیقه از صحبت سارا گذشته که پروژکتور خاموش می‌شه و دیگه روشن نمی‌شه. بهترین کارش چیه؟
- وایسه تا یکی درستش کنه
- عذرخواهی کنه و صحبت رو بندازه یه وقت دیگه
- بدون اسلاید ادامه بده و اون یه نمودار رو تو یه جمله توصیف کنه
- لپ‌تاپش رو دست‌به‌دست کنه که مردم اسلایدها رو بخونن
جواب رو ببین
بدون اسلاید ادامه بده و اون یه نمودار رو تو یه جمله توصیف کنه
آره. پیام هیچ‌وقت تو اسلایدها نبود. می‌تونه بگه «دو نفرمون، هر کدوم حدود هشت ساعت» و ادامه بده.
مرور درس
- اسلاید کمک بصریه، نه متن صحبت یا جزوه. اول صحبت رو بنویس، بعد هر جا تصویر کمک می‌کنه اضافه‌ش کن.
- هر اسلاید یه ایده، با تیتری که حرف اصلی رو می‌گه: «دو نفر یه گزارش رو دوبار ساختن»، نه «وضعیت».
- اصل افزونگی: تصویر به‌اضافه‌ی حرف زدن خودت معمولاً از متن یکسانی که روی صفحه‌ست و بلند خونده می‌شه بهتره.
- متن درشت (طبق یه راهنمای رایج، تقریباً ۲۴ پوینت یا بیشتر)، کنتراست بالا، فونت کم، یه عدد برجسته.
- رو به جمع وایسا، وقتی توجه می‌خوای صفحه رو سیاه کن، نسخه‌ی پشتیبان داشته باش و آماده باش بدون اسلاید حرف بزنی.