کمک‌های اولیه (First Aid Basics)

سه ثانیه وایمیسی و چک می‌کنی صحنه امنه، بعد به اورژانس محلی زنگ می‌زنی و دقیق می‌گی کجایی و چی شده.

چک می‌کنی طرف جواب می‌ده یا نه، راه هوایی‌ش رو باز می‌کنی و حداکثر ده ثانیه وقت می‌ذاری ببینی عادی نفس می‌کشه یا نه.

کسی رو که بیهوشه ولی عادی نفس می‌کشه به پهلو می‌چرخونی که راه هوایی‌ش باز بمونه، بعد مدام نفس کشیدنش رو زیر نظر داری.

وقتی کسی بیهوشه و عادی نفس نمی‌کشه، وسط قفسه‌ی سینه‌ش محکم و تند فشار میاری، ۱۰۰ تا ۱۲۰ بار در دقیقه، تا وقتی کمک یا دستگاه شوک برسه.

دستگاه شوک رو روشن می‌کنی و هر چی می‌گه انجام می‌دی: خودش ریتم قلب رو چک می‌کنه و فقط وقتی لازم باشه شوک می‌ده، پس هر کسی می‌تونه باهاش کار کنه.

انسداد خفیف رو از شدید تشخیص می‌دی، و انسداد شدید رو تو یه بزرگسال با ضربه به پشت و فشار شکمی باز می‌کنی.

محکم فشار میاری و فشار رو ول نمی‌کنی تا خونریزی شدید بند بیاد، و از کسی که داره می‌ره تو شوک مراقبت می‌کنی.

سوختگی رو ۲۰ دقیقه زیر آب روون خنک نگه می‌داری، شل می‌پوشونی‌ش و می‌دونی کِی باید بره بیمارستان.

استخونی رو که احتمالاً شکسته همون‌طوری که هست ثابت نگه می‌داری، پیچ‌خوردگی رو خنک می‌کنی و نشونه‌های هشدار بعد از ضربه به سر رو می‌شناسی که یعنی باید سریع کمک بگیری.

آنافیلاکسی رو تشخیص می‌دی، کمک می‌کنی طرف قلم آدرنالین خودش رو تزریق کنه، کمک خبر می‌کنی و درست می‌خوابونی‌ش.

گرمازدگی سبک (خستگی گرمایی) رو از گرمازدگی شدید تشخیص می‌دی و وقتی جدیه طرف رو سریع خنک می‌کنی، و کسی رو که دچار هیپوترمی شده آروم گرم می‌کنی.

«درمون»‌های رایجی رو که اوضاع رو بدتر می‌کنن کنار می‌ذاری، یه اورژانس کامل رو از چک خطر تا تحویل دادن به اورژانس پیش می‌بری و قدم بعدیت رو برنامه‌ریزی می‌کنی: یه دوره‌ی عملی.